بلكه اگر مال نداشته باشد ولى احتمال بدهد كسى بدون آنكه چيزى بگيرد آنها را انجام مىدهد ، باز هم واجب است وصيّت نمايد و اگر قضاى نماز و روزه او به تفصيلى كه در مسئله 1399 گفته شد ، بر پسر بزرگترش واجب باشد ، بايد به او اطلاع دهد ، يا وصيّت كند كه براى او بجا آورند . ( م 2712 ) كسى كه نشانه‌هاى مرگ را در خود مىبيند ، اگر مالى پيش كسى دارد يا در جائى پنهان كرده است كه ورثه نميدانند ، چنانچه بواسطهء ندانستن حقشان از بين برود ، بايد به آنان اطلاع دهد و لازم نيست براى بچه‌هاى صغير خود قيّم و سرپرست معين كند ، ولى در صورتى كه بدون قيّم مالشان از بين ميرود ، يا خودشان ضايع ميشوند ، بايد براى آنان قيّم امينى معيّن نمايد . ( م 2713 ) وصى بايد مسلمان و بالغ و عاقل و مورد اطمينان باشد . ( م 2714 ) اگر كسى چند وصى براى خود معين كند ، چنانچه اجازه داده باشد كه هر كدام به تنهائى به وصيت عمل كنند ، لازم نيست در انجام وصيت از يكديگر اجازه بگيرند و اگر اجازه نداده باشد ، چه گفته باشد كه هر دو با هم بوصيّت عمل كنند ، يا نگفته باشد بايد با نظر يكديگر به وصيت عمل نمايند و اگر حاضر نشوند كه با يكديگر به وصيت عمل كنند ، حاكم شرع آنها را مجبور مىكند و اگر اطاعت نكنند ، بجاى آنان ديگرى را معين مينمايد . ( م 2715 ) اگر انسان از وصيت خود برگردد مثلا بگويد : ثلث مالش را به كسى بدهند بعد بگويد به او ندهند وصيت باطل مىشود و اگر وصيّت خود را تغيير دهد ، مثل آنكه قيّمى براى بچّه‌هاى خود معين كند بعد ديگرى را بجاى او قيّم نمايد ، وصيّت اوّلش باطل مىشود بايد به وصيت دوّم او عمل نمايند .